Zawisza Czarny - największy polski rycerz, znany na całą Europę, zawsze zwycięski, rozsławiony w�pieśniach, symbol polskiego zwycięstwa pod Grunwaldem. Takiego Zawiszę znamy z�lekcji historii. Juliusz Słowacki w�swoim dziwnym, ironicznym, nigdy niedokończonym dramacie przedstawia go jednak zupełnie inaczej: zmęczony wojną i�zabijaniem trafia wraz z�dwójką swoich sług: Głupcem i�Turczynem Mandułą, na zamek Gniewosza i�pięknej polskiej szlachcianki - Laury. Jak odnajdzie się polski bóg rycerstwa w�momencie, gdy za przeciwnika będzie miał kobietę? Czy będzie w�stanie walczyć o�siebie, gdy "ojczyzna wzywa"?

Adam Orzechowski o�spektaklu: Szukamy modelu polskiego bohatera. Zawisza Czarny, rycerz znany w średniowieczu w�całej Europie, nasza gwiazda tamtych czasów, wydaje się być na to idealnym materiałem, wzorcem metra z�Sevres polskiego herosa. Słowacki ukazuje Zawiszę nie w�jego naturalnym środowisku - na polu bitwy, ale na zamku, miejscu intryg miłosnych i�politycznych manipulacji, by - jak w�soczewce - skupić w�nim i�wydobyć nasze cechy narodowe, nasze zalety, ale i�przede wszystkim nasze wady i�ułomności. Nasz wieszcz wcale nie wieszczy o�wspaniałości naszego kraju, ale przeciwnie - w�sposób ironiczny, a�momentami wręcz okrutny, obnaża nasze słabości, kpi z�naszej osławionej sarmackiej duszy. Chciałbym, żeby ten nasz średniowieczny Zawisza, stał się przyczynkiem do rozważań nad nami, zwykłymi Polakami dzisiaj. Byśmy zastanowili się nad naszymi wzorcami, autorytetami; nad tymi wszystkimi, których z�całej siły wpychamy na pomniki, tylko po to, by jeszcze szybciej i�z jeszcze większą pompą ich potem obalić.
[materiały organizatora]