Komentarze na temat tego miejsca są rożne. Od „najfajniejszego otwarcia lata i hitu sezonu” po „hmm, Huśtawka chyba jeszcze nie wyrobiła sobie własnej publiczności”. Tym razem to wam zostawiam możliwość oceny, ale dla ułatwienia przywołam kilka faktów. Przy ul. Brackiej otwarto kolejny lokal, co jest dobrą wiadomością dla wszystkich, którzy mają problem z odnalezieniem się w klubach na Mazowieckiej albo w ich high-endowej konkurencji z placu Teatralnego. Owszem, przy Brackiej pozory również mają znaczenie, ale zobaczymy tu mało szkodliwą odmianę lansu, raczej bez parkowania kabrioletem przy samym wejściu. Atmosfera Brackiej odpowiada właścicielom Huśtawki, którzy postanowili otworzyć w zabytkowym pałacu Brzozowskich klub dla, cytuję, „osób poszukujących nad Wisłą miejsc łączących z przymrożeniem oka wrocławską otwartość z krakowską dekadencją”. Może i się udało, ale trudno nie zadać sobie pytania, czym różni się warszawka otwartość od wrocławskiej? Czy nie można równie dobrze opisać Huśtawki jako przyjemnej warszawskiej miejscówki i nie odwoływać się do innych miast, w tym Nowego Jorku lat 70. i eklektycznego berlińskiego lokalu White Trash Fast Food (z którym mimo wszystko Huśtawka nam się kojarzy)? Dość już tych kompleksów! W Huśtawce zjemy potrawy z kuchni autorskiej (hmm), włoskiej i hiszpańskiej. Najmocniejszym punktem pozostaje jednak muzyka, mieszanka funku i rock’n’rolla, dzięki której lokal ma szansę umościć się wygodnie w słabo rozpracowanej niszy. Wszystko w charakterystycznych, całkiem przestronnych wnętrzach, nad którymi góruje drewniany balkonik, służący za podest dla didżeja lub scenę dla muzyków. Duży plus za zachowanie oryginalnych, pałacowych elementów wystroju. Witamy nowego sąsiada na Brackiej, życzymy powodzenia, ale i z ciekawością czekamy, aż Huśtawka będzie miała jakiś określony profil. [Mladen Petrov]